Brás Garcia de Mascarenhas zastosował oktawę w eposie wojennym Viriato Trágico traktującym o bohaterskim oporze, jaki Viriatus stawiał Rzymianom. Wielki poemat oktawą, zatytułowany Prosopopéia napisał działający w Brazylii Bento Teixeira Pinto (koniec XVI wieku). Jerónimo Corte-Real był autorem dzieł epickich jak Katastrofa Sepúlvedy, w którym rozwinął do pełnowymiarowego eposu epizod z Luzjad i Dzieje drugiego oblężenia Diu. Ważnym dziełem osiemnastowiecznej epiki był brazylijski poemat autorstwa José de Santa Rita Durão (1722–1784) zatytułowany Caramuru. Jego bohaterem jest szesnastowieczny żeglarz i zdobywca Diogo Álvares Correia, nazywany też indiańskim imieniem Caramuru. Innym eposem jest O Uraguai pióra Basília da Gama (1740–1795), napisany wierszem białym.
W okresie baroku działał Frei Agostinho da Cruz (znany też jako Agostinho Pimenta, 1540–1619), który był poetą religijnym, elegikiem i sonetystą. W elegiach stosował dantejską tercynę.
Autorem pierwszego portugalskiego przekładu Pisma Świętego był protestancki pastor João Ferreira de Almeida (1628–1691).