mały|Mozaika ukazująca trzech króli Podróż trzech króli () – wiersz T.S. Eliota napisany w 1927 roku, jeden z jego najbardziej znanych krótszych wierszy.
Charakterystyka ogólna Wiersz jest monologiem dramatycznym nawiązującym do dziewiętnastowiecznej tradycji tego gatunku, czyli utworów Alfreda Tennysona i Roberta Browninga. Stanowi on przejaw zwrócenia się autora ku wierze chrześcijańskiej po latach poszukiwań światopoglądowych.
Forma Utwór jest napisany wierszem wolnym, w przeciwieństwie do dawniejszych monologów dramatycznych, pisanych wierszem regularnym, a dokładniej pentametrem jambicznym (blank verse), takich jak Święty Szymon Słupnik Alfreda Tennysona czy Moja ostatnia księżna Roberta Browninga.
Treść Utwór stanowi wyznanie jednego z trzech króli (ewangelicznych mędrców ze wschodu), który opisuje podróż do Ziemi Świętej w celu ujrzenia nowonarodzonego Zbawiciela. Narrator opisuje trudy wędrówki przez nieprzyjaźnie usposobione miasta i wsie, by potem przejść do wyrażenia swoich uczuć związanych z zobaczeniem Mesjasza. Stwierdza on, że te narodziny były dla nich jakby śmiercią. Następnie mówi, że żaden z nich po powrocie do ojczyzny nie mógł już odnaleźć w niej swojego miejsca, wśród ludzi trzymających się swojej dawnej wiary i dodaje, że chętnie jeszcze raz przeżyłby taką śmierć.