Z inicjatywy śląskich nauczycieli przebywających w Warszawie powołano wiosną 1942 Tajne Pedagogium Ziem Zachodnich, którego program oparty był na przedwojennym programie pedagogium krakowskiego.
Nauka w Tajnym Pedagogium Ziem Zachodnich odbywała się w kompletach liczących po 5–7 osób, które wcześniej ukończyły licea różnego typu. Nauka trwała półtora roku. Oprócz przedmiotów pedagogicznych program poszerzono o geografię, historię i kulturę ziem postulowanych. Egzaminy składano z języka polskiego, historii i rysunku na kierunek humanistyczny, a z matematyki i biologii na kierunek matematyczno-przyrodniczy. Spotkania odbywały się w domach prywatnych (uczniów i wykładowców), domach zakonnych, sierocińcach oraz w szkołach powszechnych, w których uczyli wykładowcy. Z uwagi na brak podręczników kopiowano zapisy wykładów, co jednak nie było zalecane z przyczyn konspiracyjnych. Komisję Egzaminacyjną powoływało Biuro Szkolne Ziem Zachodnich.