W 1945 powrócił do Polski, w 1946 otrzymał stopień doktora filozofii na podstawie pracy Stanisław Witkiewicz jako pisarz napisanej pod kierunkiem Juliusza Kleinera. W latach 1946–1947 redagował pismo Polonista, od 1948 pismo Polonistyka. W latach 1947–1951 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Łodzi. W 1948 należał do założycieli Instytutu Badań Literackich PAN, tam do 1956 kierował Pracownią Podręcznika Szkolnego Historii Języka Polskiego. Od 1949 był zastępcą profesora na Uniwersytecie Łódzkim, od 1951 wykładał na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie od 1952 kierował Katedrą Historii Literatury Polskiej. W 1954 został profesorem nadzwyczajnym, w 1968 profesorem zwyczajnym. W latach 1968–1974 był dyrektorem Instytutu Filologii Polskiej UW.

Był redaktorem pism „Życie Szkoły Wyższej” (1953–1957), „Przegląd Humanistyczny” (od 1957), „Poezja” (1965–1973). Był także działaczem organizacji kombatanckiej ZBoWiD, od 1969 był członkiem Prezydium Zarządu GłównegoNowe władze ZBoWiD [w:] Głos Słupski, nr 251, 22 września 1969, s. 1-2., a od maja 1972 był wiceprezesem Rady Naczelnej ZBoWiDTrybuna Robotnicza, nr 108 (8784), 8 maja 1972, str.2. Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był członkiem Komitetu Uczelnianego PZPR na Uniwersytecie Warszawskim.