W 1984 został deputowanym do Islamskiego Zgromadzenia Konsultatywnego z okręgu Ghom. Po śmierci Chomejniego w 1989 jako pierwszy zgłosił kandydaturę Alego Chameneiego na urząd Najwyższego Przywódcy Iranu. Zasiadał w irańskim Zgromadzeniu Ekspertów, w końcu lat 80. związany był z frakcją lewicową. W 1990 został usunięty ze Zgromadzenia pod pretekstem braku odpowiednich kwalifikacji duchownych (nie posiadał tytułu ajatollaha). W kolejnych latach deklarował się jako reformista.
Zmarł w 2003. Był żonaty, miał jednego syna.
Przypisy M. Axworthy, Revolutionary..., s. 147–148. M. Axworthy, Revolutionary..., s. 14. M. Axworthy, Revolutionary..., s. 311–312. M. Axworthy, Revolutionary..., s. 149. M. Axworthy, Revolutionary..., s. 155. M. Axworthy, Revolutionary..., s. 177–178. M. Axworthy, Revolutionary..., s. 184. M. Axworthy, Revolutionary..., s. 210–211. M. Axworthy, Revolutionary..., s. 329. T. Coville, Najnowsza.., s. 172.
Bibliografia
Kategoria:Irańscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1926 Kategoria:Zmarli w 2003 Kategoria:Irańczycy pochodzenia azerskiego Kategoria:Szyiccy ulemowie epoki Pahlawich