Erwin Nowaczyk (ur. 17 grudnia 1911 we Frankfurcie nad Odrą, zm. 1996Gorzów Historia, Nauczycielski klan ze Starołęki) – polski pedagog, działacz społeczny i popularyzator muzyki.
Życiorys Urodził się jako syn Jana i Wally z Pfeilów. W 1919 rodzina przeniosła się do Poznania. Uczył się w gimnazjum Jana Kantego (matura w 1930). Ukończył Państwowy Kurs Nauczycielski (1930-1931). Od 1932 pracował jako nauczyciel w Bydgoszczy i Poznaniu. W latach 1936–1939 kształcił się na wydziale pedagogicznym Państwowego Konserwatorium Muzycznego. W 1939 wziął udział w kampanii wrześniowej. Rodzinę okupanci niemieccy wysiedlili do Wieliczki. Brał tam udział w tajnym nauczaniu.
Po 1945 powrócił do Poznania i ukończył studia na Uniwersytecie Poznańskim (praca magisterska: Wstępy w dziełach Fryderyka Chopina). W latach 1945–1947 był kierownikiem Ośrodka Metodycznego Nauczycieli Śpiewu przy ZNP. Od 1947 nauczał w Średniej Szkole Muzycznej, a w latach 1952-1973 był jej dyrektorem. W latach 1958–1961 był członkiem Komisji Kultury Rady Narodowej miasta Poznania, a w latach 1956-1960 wykładowcą wakacyjno-zaocznego Studium Centralnej Poradni Ruchu Artystycznego dla nauczycieli i instruktorów w Warszawie oraz Zakładu Muzykologii UAM.