Dopiero jednak w okresie powojennym, pod rządami komunistów, stało się ono oficjalną doktryną państwową, mającą na celu zjednoczenie społeczeństwa wokół idei socjalizmu i wspólnej przyszłości.
Podczas II wojny światowej Jugosławia była podzielona przez okupację państw Osi oraz wewnętrzne konflikty między Narodową Armią Wyzwolenia Jugosławii, Ustaszami i Czetnikami. Antyfaszystowska Rada Wyzwolenia Narodowego Jugosławii (AVNOJ), powołana w 1942, stała się zalążkiem nowego państwa. Hasło „braterstwo i jedność” zostało wówczas użyte jako przeciwwaga dla etnicznych podziałów i narzędzie konsolidacji społeczeństwa wokół idei socjalizmu. Po zakończeniu wojny, w 1945, proklamowano Federacyjną Ludową Republikę Jugosławii, a Josip Broz Tito uczynił z hasła filar ideologiczny nowego systemu.
Tito dążył do zrównoważenia interesów poszczególnych narodów w ramach federacji, przy jednoczesnym tłumsieniu nacjonalizmów. SFRJ składała się z sześciu republiki i dwóch regionów autonomicznych, z których każda miała własne instytucje, język urzędowy i symbolikę. Hasło „braterstwo i jedność” było widoczne w konstytucji, programie Komunistycznej Partii Jugosławii oraz w propagandzie państwowej.