W czasie kampanii wrześniowej był naczelnym lekarzem Bazy Lotniczej nr 4.
Po kampanii, przez Rumunię i Francję, przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie wstąpił do Polskich Sił Powietrznych, w których służył w stopniu majora, a następnie podpułkownika (jednocześnie otrzymał stopień Squadron Leader w Royal Air Force). W chwili zakończenia wojny był lekarzem 306 dywizjonu myśliwskiego „Toruńskiego”.
4 września 1963 roku został wybrany delegatem Rządu RP na uchodźstwie na Leicester i okolice. W listopadzie 1964 roku Prezydent RP August Zaleski mianował go pułkownikiem w korpusie oficerów służby zdrowia.
Zmarł 6 grudnia 1973, pochowany na cmentarzu Welford Road w Leicester.
Pułkownik Letowt posiadał liczne odznaczenia wojskowe, w tym wojenne polskie i angielskie. Miał córkę i dwóch synów. Jego najmłodszy syn Janusz Letowt-Vorbek mieszka w Anglii, ma trzy córki, a starszy Stanisław „Bohun” i córka Danuta „Danka” walczyli w powstaniu warszawskim w batalionie AK „Parasol”, zginęli 19 sierpnia 1944 roku w obronie Starówki - pośmiertnie odznaczeni Krzyżem Powstańczym oraz Virtuti Militari IV kl.