Jej przyjaciel i współpracownik, Ib Bygbjerg (lekarz specjalizujący się w chorobach zakaźnych), napisał w 1983 roku list do The Lancet, że „pracując jako chirurg w prymitywnych warunkach, ona [Grethe Rask] jest ogromnie narażona na bezpośredni kontakt z krwią pacjentów”.
Choroba i śmierć (1975-1977) Pod koniec roku 1974 u Rask pojawiły się objawy zakażenia wirusem HIV, w tym biegunka, obrzęk węzłów chłonnych, utrata masy ciała i zmęczenie. Mimo że objawy w wyniku leczenia ustąpiły, w 1975 roku dolegliwości Rask znacznie się nasiliły. W lipcu 1977 roku, kiedy to spędzała wakacje w Afryce Południowej wymagała już tlenoterapii. Wróciła do Danii, gdzie badania przeprowadzone w szpitalu Rigshospitalet w Kopenhadze wykazały między innymi zakażenie gronkowcem złocistym, drożdżycę oraz pneumocystozę. Te tak zwane zakażenia oportunistyczne są charakterystyczne dla chorych o obniżonej odporności. Badania wykazały, że Rask miała niedobór odporności, ze względu na znaczny niedobór limfocytów T.