Rozważano na tym etapie różne wstępne projekty okrętów o wypornościach od 27 do 35 tysięcy ton, uzbrojonych w działa kalibrów od 343 do 381 mm w wieżach dwudziałowych lub trzydziałowych, lecz ostatecznie za punkt wyjścia projektu posłużyły pancerniki typu Fusō i ich istniejące już uzbrojenie. Dzięki możliwości zastosowania nowszych kotłów, o mniejszych wymiarach, można było przeprojektować kotłownie i rozmieszczenie uzbrojenia. Główną różnicą stało się zgrupowanie sześciu wież w osi symetrii kadłuba po dwie, umieszczone w superpozycji (w poprzednim typie tak były rozmieszczone cztery wieże na dziobie i rufie, a dwie na śródokręciu były rozdzielone od siebie). Nowe pancerniki były nieco większe i miały dłuższe kadłuby. Dzięki przesunięciu wież dziobowych nieco do przodu, do przodu przesunięto też kotłownie, które zajmowały zwartą grupę przedziałów z umieszczonymi blisko siebie za nadbudówką dziobową dwoma kominami, a za nimi umieszczono dwie środkowe wieże artylerii.