Priorytetem dla armii była trzecia z tych konstrukcji.
Projekt Planowano, iż nowy samolot zastąpi w linii użytkowane samoloty Fokker C.V-E, których licencyjną produkcję uruchomiono w Szwajcarii. Od nowej konstrukcji wymagano większej prędkości, zabierania na pokład podobnego lub większego ładunku bombowego (co najmniej 200 kg bomb) oraz użycie jako napędu silnika rzędowego chłodzonego cieczą. Zlecenie zaprojektowania i wybudowania prototypu otrzymały zakłady Eidgenössische Konstruktionswerkstätte (EKW) z Thun. Było to o tyle zasadne, że właśnie EKW produkowało licencyjne Fokkery. Tym niemniej zdając sobie sprawę z trudności, jakie może napotkać nowy projekt, zadbano również o plan „B”. W przypadku, gdyby nie udało się stworzyć nowego samolotu siłami przemysłu krajowego, odpowiednia konstrukcja miała zostać znaleziona za granicą. W 1934 roku w Wydziale Budowy Samolotów firmy, zespół konstruktorów kierowany przez inżyniera Marcela Thoureta zaprojektował dwa samoloty. Pierwszy projekt, oznaczony jako C-35 był dwupłatowym samolotem, którego konstrukcja inspirowana była rozwiązaniami zastosowanymi w holenderskim Fokkerze C.X. Drugi projekt, oznaczony jako C-3600 (późniejszy C-36) był zdecydowanie bardziej awangardową i nowocześniejszą maszyną. Był to całkowicie metalowy dolnopłat ze stałym podwoziem.