wszędzie, Gdzie ja będę, ta będzie: Tu w otwarte zakłada się książki,
Dwudzielnego czterostopowca anapestycznego Kazimierz Przerwa-Tetmajer użył w wierszu Melodia mgieł nocnych (Nad Czarnym Stawem Gąsienicowym):
Cicho, cicho, nie budźmy śpiącej wody w kotlinie, lekko z wiatrem pląsajmy po przestworów głębinie... Okręcajmy się wstęgą naokoło księżyca, co nam ciała przezrocze tęczą blasków nasyca, i wchłaniajmy potoków szmer, co toną w jeziorze, i limb szumy powiewne, i w smrekowym szept borze, pijmy kwiatów woń rzeźwą, co na zboczach gór kwitną, dźwięczne, barwne i wonne, w głąb wzlatujmy błękitną.
Tego samego wzorca Bolesław Leśmian użył w utworze Dąb. Po anapest chętnie sięgał Bruno Jasieński:
Zmarnowałem podeszwy w całodziennych spieszeniach, Teraz jestem słoneczny, siebiepewny i rad. Idę młody, genialny, trzymam ręce w kieszeniach, Stawiam kroki milowe, zamaszyste, jak świat.
Z anapestem eksperymentował, jako autor wierszy Ranyjulek i Zadymka Julian Tuwim. Omawiany wzorzec wykorzystywał też Lucjan Szenwald Czystych, akatalektycznych anapestów w przekładach z antycznej greckiej dramaturgii Ajschylosa używał Stefan SrebrnyWiktor J. Darasz, Z mickiewiczowskich tradycji wersyfikacji polskiej: anapest, o.c., s. 369..