Z tego ostatniego zaczerpnięte jest ułożenie rąk satyra.
thumb|lewo|Fragment z Pól Elizejskich, ok. 1719. W ramach przygotowań do stworzenia dzieła, powstały co najmniej trzy rysunki Wattau, w których wypracowywał sposób przedstawienia satyra. Jest wśród nich rysunek ze stojącym satyrem, jak i satyrem w leżącej pozie – którą wybrano do obrazu. Nie są znane żadne szkice do przedstawień Antiopy, jednak Watteau rysował już wcześniej wiele kobiecych aktów i studiów ułożenia, z których mógł korzystać przy malowaniu. Obecnie zaginiony jest rysunek przedstawiający obraz w całości, który posłużył miedziorytnikowi Anne-Claude-Philippe'owi jako podstawa do sztychu, opublikowanego po raz pierwszy przez Jules'a de Julienne'a.
Watteau podejmował temat śpiącej nimfy jeszcze w 1719 roku w obrazie Pola Elizejskie, przedstawiającym scenę z założenia ogrodowego przy Alejach Elizejskich Paryżu. Przy jego prawej krawędzi zwieńczeniem cokołu jest kamienny posąg Antiopy, w częstym u Watteau stylu żywej rzeźbyWg Graselliego i Rosenberga, 1985.. Poniżej znajduje się przedstawiona z tyłu postać elegancko ubranego mężczyzny, należącego do większej grupy ludzi przedstawionych na pierwszym planie (taką samą grupę pod posągiem Wenus namalował Watteau także na obrazie Wiejskie zabawy ok. 1720).