Jan Kulak (ur. 2 czerwca 1899 w Kaliszu, zm. 17 grudnia 1977 w Bolechowicach) – polski duchowny adwentystyczny, w latach 1945–1949 przewodniczący Unii Zborów Adwentystów Dnia Siódmego w Polsce.
Życiorys W roku 1921 został kolporterem w kościele, a rok później przystąpił do pracy w kościele. W roku 1926 ożenił się z pochodzącą z Bolechowic k. Krakowa Anną. Wspólnie z Marianem Kotem prowadził działalność na terenie wsi Markowa, w efekcie której w roku 1930 na terenie wsi powstał zbór. Na zjeździe zjednoczenia wschodniego w Pożarkach w dniach 23–26 maja 1929 Jan Kulak został kaznodzieją próbnym oraz objął stanowisko sekretarza młodzieży w tym zjednoczeniu.
W 1931 został ordynowany kaznodzieją. W latach 1931–1939 był przewodniczącym dwóch zjednoczeń: południowego i wschodniego. W roku 1936 mieszkał i pracował w Białymstoku, rok później w Jarosławiu, a potem w Grodnie i Wilnie gdzie zastał go wybuch II wojny światowej. Czas wojny spędził na terenie Generalnego Gubernatorstwa.