Ponieważ ROTSE-I pracował w trybie automatycznym (astronomowie wówczas spali) wiadomość o zakończonych obserwacjach ROTSE-I została opublikowana kilka godzin później. W międzyczasie inne obserwatoria badały rozbłysk, który został oznaczony GRB 990123.
Obserwacje BeppoSAX, teleskopu Kecka oraz teleskopu Hubble’a Satelita BeppoSAX również namierzył rozbłysk oraz ustalił jego lokalizację z dokładnością do kilku minut kątowych. Te dane zostały wysłane przez satelitę, a cztery godziny po rozbłysku obszar jego wystąpienia został sfotografowany przez 1,52-metrowy (60-calowy) Teleskop Schmidta na górze Palomar w Kalifornii. Zdjęcie wykazało, iż jasność rozbłysku wynosiła 18 mag, co nie było widoczne na archiwalnych zdjęciach tego samego obszaru.
Następnej nocy słabnący obiekt – mający wówczas jasność 20 mag – został sfotografowany przez jeden z teleskopów Kecka oraz 2,6-metrowy Nordic Optical Telescope na Wyspach Kanaryjskich. W wyniku obserwacji wykryto linie absorpcyjne o przesunięciu ku czerwieni 1,6, co daje odległość 9 mld lat świetlnych.