Badania klasztoru Kasr al-Wizz opisał angielski archeolog Somers Clarke w swoim dziele Christian Antiquities In the Nile Valley, wydanym w 1912. Pisał o nim również Geoffrey Mileham w pracy o kościołach Nubii Dolnej, błędnie jednak łącząc go z opisanym przez arabskiego podróżnika Abu Saliha monasterem Abu Jeras. W latach 20. XX wieku plan założenia wykonał Francis Llewellyn Griffith. Z kolei francuski podróżnik Monneret de Villard w 1934 niesłusznie opisał Kasr al-Wizz jako założenie pałacoweA. Cedro, Zapomniane..., s. 104.. Całościowe badania nad monasterem przeprowadzono jednak dopiero w latach 60. XX wieku, w ramach międzynarodowej ekspedycji, podczas której ratowano zabytki kultury nubijskiej, zanim teren zostanie zalany w związku z utworzeniem sztucznego jeziora Nasera. Prospekcję powierzchniową w Kasr al-Wizz przeprowadził Harry Smith z Egypt Exploration Society na początku lat 60. XX wieku. W 1964 generalny plan klasztoru wykonał Keith Steele, zaś rok później sześciotygodniowe badania na tym terenie przeprowadził amerykański badacz George Scanlon. W tym czasie odsłonięto całość kompleksu monasterskiego, szczegółowo przeanalizowano jego konstrukcję i wykonano dokumentację obiektu.
Przypisy