Infrastruktura Pierwsza rafineria w Sudanie powstała w 1964 w Port Sudan, przy współpracy British Petroleum i Shell (od 1976 ze współwłasnością państwa). Obecnie może ona przetwarzać 21,7 tys. baryłek dziennie. Największa rafineria, al-Jaili, położona jest koło Chartum (wydajność 100 tys. baryłek dziennie). Trzy mniejsze rafinerie to: El Obeid i Shajirah (po 10 tys. baryłek dziennie), oraz Abu Gabra (2 tys. baryłek dziennie).
Przez Sudan przebiegają dwa rurociągi eksportujące. Jeden przebiega z pól Block 3 i 7 do terminalu morskiego Bashayer, na południe od Port Sudan. Ma on długość 1360 km i przepustowość maksymalną 500 tys. baryłek dziennie. Operatorem jest DPOC. Drugi, którego operatorem jest GNPOC, łączy pola Block 2 i 4 w Sudanie i pola 1 i 5A w Sudanie Południowym z terminalem Bashayer. Ma on 1600 km długości i przepustowość maksymalną 450 tys. baryłek dziennie.
Krótszy, 720-kilometrowy rurociąg należący do CNPC, łączy pole Block 6 z rafinerium w Chartum. Niespełna 100-kilometrowy rurociąg firmy SPOC przebiega od pola Block 5A do Heglig, gdzie dalej ropa biegnie rurociągiem firmy GNPOC do Port Sudan.