Pod wpływem Henriego i razem ze swoim przyjacielem George’em Bellowsem Manigault malował rzeki i parki.
Po 1909 roku Manigault podjął radykalną próbę odejścia od realizmu i zaczął malować obrazy w stylu postimpresjonistycznym. Przez kolejne dwa lata, zaliczane do najbardziej twórczych w jego karierze, wypracował niezależny styl, widoczny w wielu jego pełnych dramatyzmu i polotu kompozycjach. Niektóre z nich wystawił w latach 1909–1911 w nowojorskiej Haas Gallery. Jego prace z tego okresu wykazują wpływ kolorystyki fowizmu i techniki nawiązującej do puentylizmu, gdzie artysta zestawiał śmiałe, barwne plamy, aby osiągnąć efekt zbliżony do mozaiki. Te energiczne, ożywione obrazy wykazują także wpływ sztuki azjatyckiej. W tym okresie Manigault tworzył także mroczne obrazy, inspirowane symbolizmem. Jego wizjonerskie, wypełnione aktami pejzaże wykazują podobieństwo do tych, które tworzył Arthur Bowen Davies. W obrazach tych pojawiła się również tematyka religijna (Chrystus objawiający się Maryi). Obok malarstwa uwagę zaczął poświęcać w coraz większym stopniu wzornictwu dekoracyjnemu.