Jego silniki produkowały wtedy moc 2521 ihp co pozwalało na osiągnięcie prędkości 17,2 węzła.

W 1895 „Goito” stacjonował w 2 Departamencie Morskim obejmującym Tarent i Neapol. Był tam przydzielony wraz z większością włoskich krążowników torpedowych – wchodziły w skład sił siostrzane „Monzambano”, „Montebello”, „Confienza” oraz osiem jednostek typu i „Tripoli”„Naval and Military Notes – Italy” (1895), s. 90. „Goito” został przerobiony w 1897 na stawiacz min. Jego wyrzutnie torpedowe zostały usunięte, zainstalowano natomiast sprzęt potrzebny do obsługi sześćdziesięciu min morskich. W 1898 „Goito” został przydzielony do eskadry rezerwowej, w skład której wchodziły okręty pancerne „Lepanto”, , „Ruggiero di Lauria” oraz trzy krążowniki pancernopokładoweGarbett (1898), s. 200. W kolejnym roku okręt wrócił do służby pierwszoliniowej, gdzie służył wraz z sześcioma okrętami pancernymi, krążownikiem pancernym , krążownikiem pancernopokładowym „Lombardia” oraz krążownikiem torpedowym Garbett (1899), s. 792. W czasie manewrów floty w 1907 „Goito” został przydzielony do głównej floty by kłaść miny w pobliżu symulowanej wysuniętej bazy floty, która miała być utworzona podczas ćwiczeńBrassey (1908), s. 77.