14 kwietnia 1916 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy okrętu: por. mar. Egon von Werner został zastąpiony przez por. mar. . Pierwszy sukces nowego dowódcy stanowiło zatopienie zbudowanego w 1913 roku holenderskiego parowca „Lodewijk Van Nassau” (3350 BRT), który wszedł na minę 20 kwietnia na pozycji , przewożąc ładunek azotanów z Valparaíso do Rotterdamu. 2 maja 1916 roku na pozycji mina pochodząca z UC-1 uszkodziła szwedzki parowiec „Fridland” (4960 BRT), płynący z ładunkiem zboża z Portland do Rotterdamu; statek uratowano, osadzając go na mieliźnie. Kolejnym zatopionym statkiem (w dniu 26 maja) był duży brytyjski parowiec „El Argentino” (6809 BRT), płynący pod balastem z Hull do Londynu (na pozycji ). Pasmo czerwcowych sukcesów rozpoczęło zatopienie zbudowanego w 1903 roku hiszpańskiego parowca „Mendibil-Mendi” (4501 BRT), pływającego na trasie Newcastle – Bilbao (na pozycji ). W dniach 26–30 czerwca ofiarą postawionych przez UC-1 min padły 4 niewielkie brytyjskie jednostki: transportujący z Leith do Dunkierki drobnicę parowiec „Astrologer” (912 BRT), uzbrojony trawler HMT „Tugela” (233 ts), pogłębiarkę „Mercurius” (129 ts) i uzbrojony trawler HMT „Whooper” (302 ts).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — SM UC-1 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.