podwójnych nomenklatorów.
Rossignolowi przypisuje się autorstwo zasady opisującej zależność skomplikowania szyfru od jego przeznaczenia . Np. szyfr polowy, używany do przesyłania rozkazów na polu bitwy może być w miarę prosty i mało odporny na próby złamania, bo tajemnica, którą zawiera przestaje być ważna nieraz po paru godzinach, kiedy rozkaz dotrze do jednostki i zostanie wykonany. Ważniejsza jest łatwość utajniania tekstu, bez konieczności posługiwania się książkami szyfrowymi lub tablicami kodowymi. Z kolei szyfry dyplomatyczne, zwłaszcza te, które służą do korespondencji na najwyższych szczeblach władzy, muszą być jak najbardziej zawiłe. Ich złamanie powinno zajmować dziesiątki albo nawet setki lat. Wielki Szyfr Antoine Rossignol wraz z synem stworzył Wielki Szyfr Ludwika XIV – jeden z najsłynniejszych szyfrów w historii. Był to nomenklator złożony z setek grup cyfrowych zastępujących pojedyncze litery, pary liter, sylaby, a nawet całe wyrażenia. Zawierał nawet grupy, których funkcją było usuwanie poprzedzających je lub następujących po nich znaków. Przez cały okres jego stosowania żadnemu kryptoanalitykowi nie udało się go złamać. Po śmierci wnuka Antoine’a – Antoine’a Bonaventure Rossignola Wielki Szyfr wyszedł z użycia.