Wykorzystana przez Tichborne'a sekstyna była bardzo lubiana przez angielskich poetów. Regularnie używał jej Thomas Campion, a William Szekspir napisał nią poemat Wenus i Adonis. Tichborn oparł swój utwór na użyciu paralelizmu, wprowadzanego anaforą: My prime of youth... My feast of joy... My crop of corn. Zwrotki kończą się refrenem: And now I live, and now my life is done.
The spring is past, and yet it hath not sprung, The fruit is dead, and yet the leaves are green, My youth is gone, and yet I am but young, I saw the world, and yet I was not seen, My thread is cut, and yet it was not spun, And now I live, and now my life is done.
Treść Wiersz jest zadumą nad znikomością własnego, przedwcześnie zakończonego, życia. Przypomnijmy, że poeta został stracony w wieku dwudziestu ośmiu lat. Tichborne ma świadomość, że poszukał sobie śmierci, ale w żaden sposób nie żałuje podjętej decyzji.
I sought my death and found it in my womb, I lookt for life and saw it was a shade, I trode the earth and knew it was my tomb, And now I die, and now I am but made.