Rezystancja, opór (elektryczny, czynny), oporność (czynna) (z — sprzeciwiać się, stawiać opór) – wielkość charakteryzująca relację między napięciem a natężeniem prądu elektrycznego w obwodach prądu stałego. W obwodach prądu przemiennego rezystancją nazywa się część rzeczywistą impedancji zespolonej.
Zwyczajowo rezystancję oznacza się symbolem Jednostką rezystancji w układzie SI jest om, którego symbolem jest
Rezystancja zdefiniowana jest wzorem:
gdzie: – opór przewodnika elektrycznego, – napięcie między końcami przewodnika, – natężenie prądu elektrycznego.
Historia i znaczenie W latach 1825–1827 Georg Ohm badał zależność prądu płynącego przez przewodniki od ich wymiarów oraz przyłożonego napięcia. Odkrył, że prąd płynący przez przewodnik i przyłożone napięcie są do siebie wprost proporcjonalne. Proporcjonalność ta zwana jest prawem Ohma. Współczynnik proporcjonalności nazwano rezystancją (oporem elektrycznym). Współcześnie wiadomo, że wiele materiałów zachowuje się inaczej i proporcjonalność nie jest zachowana (prawo Ohma nie jest spełnione, a opór, czyli współczynnik nie jest stały).