Wobec groźby Króla, że weźmie go na tortury, by wszystko wyznał, odgryza sobie język. Ostatecznie zgadza się wszystko wyznać na piśmie i prosi o nóż do zaostrzenia pióra. Nożem tym przebija Cypriana, brata królewskiego i siebie. Duch Andrei jest zadowolony z wypełnionej zemsty. Izabelę, Hieronima i Bellimperię zobowiązuje się zabrać ze sobą na Pola Elizejskie, a Baltazara, Lorenca, Cypriana, Serberina i Pedringana zaprowadzić do Tartaru, by podzielili los mitycznych nieszczęśników: Syzyfa, Tantala, Iksjona.
Znaczenie Tragedia hiszpańska Kyda stała się szablonem, według którego konstruowali swoje dramaty wszyscy właściwie twórcy elżbietańscy aż po Johna Forda i Johna Webstera. Była ona kołem zamachowym dramaturgii angielskiej od końca lat osiemdziesiątych XVI wieku po lata czterdzieste XVII wieku. Jej znaczenie dla rozwoju teatru elżbietańskiego trudno przecenić. Lucas Erne nazywa nawet dramat Kyda arcydziełem (masterpiece) i stwierdza, że był on „the most succesful play” (najbardziej wziętą sztuką) epoki do 1642 rokuLukas Erne, Beyond The Spanish Tragedy: A Study of the Works of Thomas Kyd, Manchester 2001, s. X. .. Sztuka Kyda ustaliła nowy gatunek, nazywany tragedią zemsty.