thumb|Ulica Pańska w czasie powstania warszawskiego thumb|Ulica w 1947 lub 1948, widok w kierunku wschodnim thumb|Ulica przy ulicy Emilii Plater, widok w kierunku zachodnim thumb|Ulica na odcinku między ulicami Wronią i Miedzianą, widok w kierunku wschodnim Ulica Pańska – ulica w warszawskich dzielnicach Śródmieście i Wola.
Ulica składa się z dwóch odcinków: od ulicy Emilii Plater do alei Jana Pawła II oraz od alei Jana Pawła II do ulicy Towarowej. Historia Ulica została wytyczona ok. 1757 na terenie jurydyki Bielino. Biegła od ulicy Wielkiej na zachód i pierwotnie nosiła nazwy Nowa i Wspaniała. Obecną nazwę nadano w 1770. Nawiązywała albo do właściciela jurydyki Franciszka Bielińskiego, „pana na Bielinie, Otwocku, Radzyminie”, albo do wspaniałej zabudowy ulicy.
W 1864 ulica została w całości wybrukowana. W latach 1870–1890 została całkowicie zabudowana kamienicami czynszowymi oraz domami rzemieślników.
W latach 1924–1925 na rogu ulic Pańskiej i Mariańskiej wzniesiono istniejący do dzisiaj trzypiętrowy budynek Kasy Chorych.
Zabudowa ulicy ucierpiała w czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939.