W wieku 4 lat poważnie zachorowała na oczy i przez kilka lat, nie mogąc się bawić, rozwinęła w sobie skłonność do rozmyślań i milczenia oraz śpiewała pieśni religijne. Po wielu latach jeszcze wspominała, jak silne wrażenie wywarły na nią pieśni „Jakżeż zaznać spokoju wśród udręczeń grzesznego serca” i „Widmo błyszczące uwiodło młodość moją”, przy których rzewnie płakała, nie za bardzo je rozumiejąc. Dawała często żebrakom drobną jałmużnę i swoje podwieczorki. Jej ciotka Barbara zaszczepiała w niej rzadkie wówczas nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa. 20 kwietnia 1836 roku Konstancja przystąpiła do I komunii św.

W wieku lat 13 została umieszczona w pensjonacie Zgromadzenia Dzieciątka Jezus w Langres. Matka jej oświadczyła tam: „Przyprowadzam wam dziecko, które mnie zawsze zapewniało, iż chce zostać zakonnicą”. Tam przyjęła bierzmowanie i zaczęła doświadczać łask nadprzyrodzonych. Codziennie rano odprawiała Drogę Krzyżową i wchodziła do kaplicy na osobistą adorację oraz praktykowała różne umartwienia. Jej mistrzynią była s. Ludwika Baissez, która pogłębiała w niej kult NSPJ. Ulubioną książką Konstancji był „Miesiąc Najświętszego Serca” o nabożeństwie czerwcowym.