Z powodu opóźnień kooperantów dopiero pod koniec 1957 roku uruchomiono produkcję seryjną, produkując w tym roku 1668 egzemplarzy. Konstrukcja następnie była dopracowywana i ulepszana. W 1959 roku powiększono moc silnika z 4,5 do 5,5 KM, dzięki m.in. modyfikacji gaźnika, przez co prędkość maksymalna wzrosła do ponad 70 km/h. W 1959 roku przeprowadzono doświadczalny rajd skuterów na dystansie 12 000 km. W 1960 roku w sprzedaży pojawiły się celuloidowe szyby przednie. W 1962 roku zakłady wyprodukowały 100-tysięczny skuter. Pierwszy model WP-150 produkowany był do 1967 roku i powstało łącznie 290 467 egzemplarzy.
Wiatka, z ceną 320 rubli, była jednym z najtańszych pojazdów na rynku radzieckim (dla porównania, motocykl klasy 125 cm³ M-105 kosztował 350 rubli). Od wystających boków karoserii, w ZSRR była nazywana „puzataja” (pyzata) lub „bieriemiennaja” (brzemienna). Były eksportowane do różnych krajów, m.in. do Polski, Bułgarii i RumuniiD. Uspienskij, Motoroller Wiatka W-150M. Obrazca 1966 goda (Мотороллер Вятка В-150М. Образца 1966 года), "Za Rulom" nr 9/1965, s.12-13 (ros.).