Who believes me shall behold The man, pursue his fortunes to the end, Like me: for as the friendless-people's friend Spied from his hill-top once, despite the din And dust of multitudes, Pentapolin Named o' the Naked Arm, I single out Sordello, compassed murkily about With ravage of six long sad hundred years. Only believe me. Ye believe?
Browning umiejętnie panuje nad rytmem wiersza, urozmaicając go za pomocą wyrazistych przerzutni, dobrze widocznych na przykład w poniższym fragmencie:
As Man So figured he; and how as Poet? Verse Came only not to a stand-still. The worse, That his poor piece of daily work to do Was—not sink under any rivals; who Loudly and long enough, without these qualms, Turned, from Bocafoli's stark-naked psalms,
Treść W poemacie Browning opisuje życie Sordella, począwszy od dzieciństwa spędzonego na zamku Goito w pobliżu Mantui. Przedstawia go jako wcześnie osieroconego samotnika, mającego mało kontaktu z ludźmi, a zwłaszcza z rówieśnikami, i marzyciela, śniącego o niezwykłych czynach i wielkiej sławie.