Wprowadzenie edyktu thumb|Libellus z 250 roku, zaświadczający, że jego posiadacz złożył ofiary ku czci rzymskich bogów Decjusz wydał edykt wkrótce po objęciu władzy. Zgodnie z rozporządzeniem wszyscy zamieszkujący Imperium, z wyjątkiem Żydów, musieli ofiarować i zapalić kadzidło dla bogów oraz pomyślności panującego. Każdy miał obowiązek uczynić to w obecności magistrata i uzyskać pisemne świadectwo, zwane libellusem – dokument podpisywany przez sędziego i świadków. Wśród licznych przykładów libellusów zachowanych w Egipcie, jeden z nich zawiera następujący tekst: W dokumencie tym nie ma mowy o jakimkolwiek przymusie wyrzeczenia się wiary, co może stanowić przesłankę, iż celowe prześladowanie chrześcijan jednak nie było celem cesarskiego edyktu.
Wykluczenie Żydów thumb|Mozaika z III wieku przedstawiająca damnatio ad bestias – jeden ze sposobów uśmiercania chrześcijan Gajusz Juliusz Cezar pierwszy sformułował zasady pozwalające Żydom na odbywanie ich tradycyjnych praktyk religijnych. Podejście to kontynuował Oktawian August, co nadało judaizmowi status tak zwanej religio licita (czyli „religii dozwolonej”) na obszarze całego Imperium.