Od sierpnia do listopada 1941 był dowódcą 19 Korpusu Piechoty 23 Armii Frontu Północnego/Leningradzkiego, w listopadzie-grudniu 1941 był naczelnikiem wschodniego sektora Łużskiej Grupy Operacyjnej - zastępcą dowódcy 23 Armii, od grudnia 1941 do kwietnia 1942 dowódcą Siniawinskiej Grupy Operacyjnej, zastępcą dowódcy 8 Armii i dowódcą Wołchowskiej Grupy Operacyjnej, a od kwietnia 1942 do końca wojny dowódcą 8 Armii. Brał udział w przerwaniu blokady Leningradu, operacji mgińskiej i leningradzko-nowogrodzkiej, w listopadzie 1942 otrzymał stopień generała porucznika, od lutego 1944 uczestniczył w operacji narwskiej i tallińskiej, a od grudnia 1944 do maja 1945 w zajęciu wybrzeża Estonii. Po wojnie był zastępcą dowódcy wojsk Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, pomocnikiem generalnego inspektora wojsk piechoty Głównej Inspekcji Ministerstwa Obrony ZSRR, od 1949 starszy wykładowca, 1949 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa i został starszym wykładowcą w tej akademii.