W literaturze hiszpańskiej wyróżnia się epos Araukana Alonsa de Ercilla y Zúñiga, opowiadający o wojnie konkwistadorów z Indianami, uznawany za epopeję narodową przez mieszkańców Chile. Ważnym dziełem jest też Bernardo Bernarda de Balbuena. Eposy renesansowe w literaturach śródziemnomorskich są z reguły pisane oktawą. Natomiast w literaturze angielskiej stosowano nadal strofę królewską (ababbcc), zaś Edmund Spenser wynalazł własną formę, dziewięciowersową zwrotkę nazywaną dziś na jego cześć strofą spenserowską, rymowaną ababbcbcc. Wspomnianego dziewięciowiersza Spenser użył w ogromnym poemacie The Faerie Queene (Królowa wieszczek), natomiast strofą królewską zostało ułożone umoralniające dzieło Zwierciadło dla zarządzających.mały|Strona tytułowa Królowej wieszczek Edmunda Spensera Ważnym zjawiskiem w renesansie była sonetystyka. Sonety pisali niemal wszyscy, łącząc je nierzadko w długie cykle. W Anglii Spenser napisał cykl Amoretti, a Philip Sidney sekwencję Astrophil and Stella (Astrofel i Stella). W Portugalii autorem wielu sonetów był wspomniany Luís de Camões. Pisał je także António Ferreira. W Hiszpanii w sonetach celował Garcilaso de la Vega. Tworzył je również Lope de Vega, któremu przypisuje się, zapewne z przesadą, nawet trzy tysiące tych liryków.