Na ziemiach polskich świeccy poprzedzili zakonników. Pierwsze Bractwo Trójcy Świętej erygowano 8 stycznia 1632 roku w Poznaniu. Roztaczało ono opiekę nad chorymi i ubogimi, wyposażało biedne panny, ofiarowywało pieniądze na wykup jeńców i spełniało inne uczynki miłosierne. Trynitarze przybyli do Rzeczypospolitej w 1685 roku i założyli z czasem ponad dwadzieścia placówek, lecz wszystkie zostały zlikwidowane przez zaborców. Tym samym utraciło fundament swego istnienia Bractwo Trójcy Świętej w Polsce, choć w niektórych parafiach nadal się rozwijało. Na przykład przy parafii św. Elżbiety w Powsinie w okresie międzywojennym liczyło około 300 członków, a w 1980 roku 89. Istnieje tam ono do dziś, lecz znacznie ograniczyło swą aktywność.
thumb|left|Członkowie jednego z bractw trynitarskich w Hiszpanii W okresie nowożytnym papieże uznawali działalność bractw związanych z trynitarzami i obdarzali je licznymi odpustami: Paweł V w 1608 i 1620 roku, Klemens X w 1673 i 1676 roku, Klemens XIII w 1767 roku oraz Benedykt XIV, Pius VI, Pius VII i Grzegorz XVI, które potwierdził, uzupełnił i skorygował bł. Pius IX w 1857, 1858 i 1882 roku. W 1967 roku, na mocy konstytucji apostolskiej Indulgentiarum Doctrina bł. Pawła VI, straciły one ważność.