Dzierżyńskiego i Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej, od października 1934 do października 1936 był komendantem szkoły wojskowej, później szefem wydziału Zarządu Uczelni Wojskowych Armii Czerwonej, w listopadzie 1935 otrzymał stopień kombriga.
Od października 1937 do sierpnia 1938 był zastępcą dowódcy wojsk Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, od sierpnia 1938 do listopada 1939 zastępcą dowódcy wojsk Leningradzkiego Okręgu Wojskowego w stopniu komdiwa, w listopadzie 1939 został komkorem i dowódcą 9 Armii i na jej czele uczestniczył w wojnie z Finlandią, w grudniu 1939 został odwołany ze stanowiska i skierowany do dyspozycji Głównego Zarządu Kadr Ludowego Komisariatu Obrony ZSRR.
Od maja 1940 do sierpnia 1941 był zastępcą dowódcy wojsk Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, w sierpniu-wrześniu 1941 zastępcą dowódcy Frontu Północnego, we wrześniu-październiku dowódcą 10 Dywizji Strzeleckiej, w październiku-listopadzie 1942 tymczasowym dowódcą korpusu piechoty 23 Armii, a od listopada 1941 do maja 1942 szefem sztabu Newskiej Grupy Operacyjnej.