Został awansowany do stopnia majora kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931. W marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego 10 puł. W maju 1934 został przeniesiony do 21 pułku ułanów w Równem na stanowisko kwatermistrza. W 1936 został przeniesiony do 17 pułku ułanów w Lesznie na stanowisko zastępcy dowódcy jednostki. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.
Po wybuchu II wojny światowej w trakcie kampanii wrześniowej był I zastępcą dowódcy płk. Ignacego Kowalczewskiego, a w połowie września 1939 objął dowództwo jednostki (uczestniczył w bitwie nad Bzurą), po czym pod koniec miesiąca brał udział w obronie Warszawy ponownie jako zastępca dowódcy 17 pułku ułanów. Po poddaniu stolicy został wzięty do niewoli przez Niemców i był osadzony w oflagu (m.in. Oflag VII A Murnau). Za swoje czyny podczas wojny obronnej otrzymał Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari.
Po oswobodzeniu z niewoli 26 kwietnia 1945 był oficerem Polskich Sił Zbrojnych. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Zmarł 26 maja 1956 w Londynie. Został pochowany na cmentarzu Hanwell w Londynie.
Jego starszym bratem był Julian (ur.