Aleksander Kulczyński (ur. 20 grudnia 1889 w Warszawie, zm. 11 sierpnia 1977 tamże) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa – restauratora, i Franciszki z domu Gajewskiej. Relegowany ze szkoły realnej po ukończeniu sześciu klas, za strajk szkolny w 1905. W 1912 został powołany do armii rosyjskiej. Po wybuchu I wojny światowej wysłano go na Kaukaz, a stamtąd na front niemiecki. N początku 1915 zgłosił się ochotniczo do służby w Legionie Puławskim. W tym też roku wysłano go do szkoły wojskowej, którą ukończył w Moskwie. Szczególnie zasłużył się 20 sierpnia 1915 „w bitwie pod Nurcem, gdzie na czele swojego plutonu podczas walki wręcz zatrzymał napór Niemców, nast. wypierając ich z zajmowanych pozycji”, a za tę postawę odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy. Od 1916 jako podchorąży służył w Brygadzie Strzelców Polskich. W listopadzie 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. W styczniu 1918 został ranny we wsi Konczany nad Uszą, podczas walk z bolszewikami, za co otrzymał amarantową wstążeczkę. Po demobilizacji I Korpusu Polskiego, przedarł się do 4 Dywizji Strzelców Polskich, z którą wrócił do kraju. Przez rok działał w Polskiej Lidze Wojennej Walki Czynnej i szerzył jej ideologię wśród podwładnych.