thumb|Mogiła majora Karaffy-Korbuta Ludwik Karaffa-Korbut (ur. 14 maja 1895 w , zm. 8/9 września 1939 pod Iłżą) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 1 lub 14 maja 1895 w Sewerynach, w powiecie słuckim, jako syn Józefa. Ukończył szkołę średnią. Podczas I wojny światowej służył w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego, a od listopada 1917 w I Korpusie Polskim w Rosji. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Awansowany kolejno do stopnia podporucznika i porucznika. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Na przełomie lat 20./30. był oficerem 19 pułku piechoty we Lwowie. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W marcu 1930 został wyznaczony na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. W marcu 1932 został przeniesiony do 64 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisko dowódcy batalionu. Później został przesunięty na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza).