Na Uniwersytecie Poznańskim studiowała antropologię i etnografię (1945–1950), będąc jednocześnie sekretarką rektora Stefana Dąbrowskiego. Zajmowała się również publicystyką. Stworzyła m.in. monografię „Walka z kulturą polską. Uniwersytet Poznański podczas okupacji” (1948). 15 grudnia 1950 obroniła pracę magisterską – „Groby wczesnohistoryczne rzędowe na Pomorzu Zachodnim”. Od 1949 członkini ZBOWiD-u. Była szykanowana przez władze komunistyczne, a także utraciła możliwość publikacji w prasie. W latach 1951–1956 utrzymywała się wyłącznie z prywatnych lekcji językowych (angielskiego i francuskiego). Brała udział w wykopaliskach w Biskupinie, na wyspie Wolin oraz na Górze Zamkowej w Cieszynie.
W 1963 zdała egzamin w British Council w Warszawie i pracowała jako lektorka angielskiego (1961–1967 oraz 1974–1976). Od 1967 do 1974 prowadziła wykłady w Akademii Teologii Katolickiej z archeologii polskiej. W 1963 opublikowała nową wersję „W ogniu i w locie” – tym razem pod tytułem „Zew przestrzeni”. Wydała również kolejne powieści młodzieżowe: „W wolińskiej strażnicy” (1965) i „Wędrowcy mimo woli” (1968). 30 czerwca 1978 obroniła pracę doktorską – „Obraz kultury materialnej epoki wczesnopiastowskiej w kształtowaniu świadomości historycznej”. W następnych latach opracowywała monografię polskiego lotnictwa konspiracyjnego.