Teoria adaptacyjności – model wymiarów HSQ Obecnie najpopularniejszą jest teoria adaptacyjności zaproponowana przez Roda Martin. Przeanalizował on wraz z zespołem złożonym z Patricią Puhlik-Doris, Gwene Larsen, Kelly Weir oraz Jeanette Gray – wyniki badań nad funkcjonalnym aspektem humoru. Stwierdzono brak korelacji pomiędzy wynikami w różnych wymiarach humoru a poziomami zdrowia fizycznego oraz dobrostanu psychicznego. Według ww. badaczy, przyczyną tych nie korelujących wyników jest błędne założenie o wyłącznie pozytywny aspekcie wymiarów humoru – gdyż w analizowanych wynikach brano pod uwagę wyłącznie pozytywny wymiar humoru, zakładając, że humor ma zawsze korzystny charakter czyli adaptacyjny. Rodin wraz z społem stanął na stanowisku, tak jak i wcześniejsi badacz, że humor może również przyjmować niekorzystne i szkodliwe formy. (Patrz Analiza treściowa) Do takich niekorzystnych form zaliczył wykorzystywanie humoru jako narzędzia agresji w różnych formach, jako złośliwe poczucie humoru, o charakterze nieadaptacyjnym.