Piotr Grigorjewicz Szafranow (; ur. we wsi Bolszoje Frołowo w Tatarstanie, zm. 4 listopada 1972 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys Od października 1919 służył w Armii Czerwonej, uczestniczył w wojnie domowej, walczył m.in. z oddziałami fińskimi, litewskimi i armią Wrangla na Froncie Południowym, a od maja do listopada 1922 na Froncie Turkiestańskim przeciw basmaczom. W 1923 skończył kursy artyleryjskie w Saratowie i został pomocnikiem dowódcy plutonu w 44 Dywizji Strzelców w Żytomierzu, od października 1923 do października 1926 był dowódcą plutonu i pomocnikiem dowódcy baterii 99 pułku artylerii w Czerkasach, od 1926 należał do WKP(b), 1926–28 uczył się w szkole artylerii w Kijowie i Sumach. W latach 1928–30 był dowódcą baterii i p.o. naczelnika szkoły pułkowej w Pskowie, 1930–34 uczył się w Akademii Wojskowo-Technicznej/Akademii Artyleryjskiej im. Dzierżyńskiego, w której następnie został adiunktem, od maja 1935 do września 1937 był inżynierem, a od września 1937 do lipca 1938 szefem wydziału Głównego Zarządu Artylerii Armii Czerwonej.