Niektóre filmy, zaimplementowały dyskretnie skondensowane przejścia, dodając do tego własny rodzaj psychologicznej narracji pomiędzy, lub w trakcie scen. Wtedy technika montażu będzie polegać na symbolicznym dowiązaniu obiektów jako nośników idei pomiędzy scenami, z zachowanym tempem i rytmem. Na przykład na końcu jednej sceny kamera zagląda do beczki z wodą, a na początku sceny kolejnej kamera wyłania obraz ze szklanki z wodą. Zabieg stylistyczny tego typu jest stosowany przez niektórych reżyserów w miejsce łączenia fizycznych akcji czy ruchu w pełną sekwencję. Inną cechą jest stosowanie zbliżeń i fragmentów montażu ciągłego, ponieważ stanowi bardziej atrakcyjną formę od użycia choćby pełnego planu, takiego, który obejmuje wszystkich lub większość aktorów. Specjalną kategorią, łączącą montaż równoległy w kontynuacyjny, jest technika nazywana z ang. „shot-reverse-shot”, czyli kontrplan, stosowana w prezentacji dialogów pomiędzy aktorami. Sceny z poszczególnymi wypowiedziami mogą być tu kręcone w różnych miejscach, różnym czasie, a nawet bez fizycznego kontaktu pomiędzy występującymi, jednak w efekcie montażu sprawiają wrażenie kompletnej rozmowy „tu i teraz”, w jednym miejscu i czasie.
Zabiegi techniczne w montażu kontynuacyjnym podlegają jednemu wspólnemu celowi: skupieniu uwagi widza na toczącej się fabule.
Przypisy
Linki zewnętrzne Film Lexicon – MIT
Kategoria:Montaż filmowy