Frunzego i został inspektorem grupy kontroli przy Ludowym Komisariacie Obrony ZSRR, a w 1936 dowódcą pułku, w 1939 ukończył Akademię Sztabu Generalnego Armii Czerwonej i we wrześniu 1939 został w niej wykładowcą taktyki.
Po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 został zastępcą szefa wydziału operacyjnego sztabu Frontu Południowo-Radzieckiego, od listopada 1941 do maja 1942 był szefem sztabu 1 Armii Uderzeniowej Frontu Zachodniego i Północno-Zachodniego, od maja do grudnia 1942 dowodził 1 Korpusem Piechoty Gwardii, a od grudnia 1942 do maja 1944 12 Gwardyjskim Korpusem Strzeleckim Frontu Północno-Zachodniego i 2 Nadbałtyckiego. Od 22 maja 1944 do 10 lutego 1945 dowodził 1. Armią Uderzeniową na 2 i 3 Froncie Nadbałtyckim, a od 1 marca 1945 do końca wojny z Niemcami dowodził 4 Gwardyjską Armią 3 Frontu Ukraińskiego. Brał udział w walkach obronnych na Ukrainie w 1941, walkach o Kijów, bitwie pod Moskwą, operacji pskowsko-ostrowskiej, operacji tartuskiej, ryskiej i w zajęciu Węgier i Austrii.