W 2010 opublikowano wyniki badań nad związkiem epoletników słonecznych (Xanthopsar flavus) z czarnopiórkami w Rio Grande do Sul. Okazało się, że stada epoletników często podążały za czarnopiórkami, gdy te w pojedynkę lub w grupie przenosiły się z obszarów bagnistych na trawiaste. Podobne zachowanie zaobserwowali Dias i Maurício (2002). Nie wiadomo, czy epoletniki mają z tego jakieś korzyści; możliwe, że chodzi im o uzyskiwanie informacji o zagrożeniu – czarnopiórki mają w zwyczaju siadać na gałęzi, zwykle poniżej 2 m, i po złapaniu owada powracać na tę samą gałąź, przez co dobrze sprawdzają się w roli „stróżów”.
Lęgi Przed rokiem 1994, kiedy C.S. Fontana opublikował swoją pracę dyplomową poświęconą historii naturalnej czarnopiórków, lęgi tych ptaków były prawie całkowicie nieznane. W 1997 w czasopiśmie „Cotinga” ukazał się pierwszy szczegółowy opis gniazda i jaj; autor znalazł 5 gniazd na bagnistym obszarze w São Francisco de Paula. W Argentynie okres lęgowy trwa od końca sierpnia do grudnia, w Rio Grande do Sul gniazda znajdowano od października do grudnia. Gniazda czarnopiórka w São Francisco de Paula ulokowane były 2,5–9 m nad ziemią. Z zewnątrz były niesymetryczne, jeden z boków gniazda był wydłużony, bardziej wklęsły i o grubszych ściankach;