W 1942 roku pole górnicze skonsolidowanej kopalni Neue Viktoria-Neuhof wynosiło 2 972 041 m², dysponowała ona w tym czasie jednym szybem wydobywczym i jednym szybem wentylacyjnym. Była ona wówczas własnością Schlesische Bergwerks- und Hütten-Aktiengesellschaft z siedzibą w Bytomiu. W czasie II wojny światowej kopalnia „Nowy Dwór” doznała znacznych zniszczeń. Ze względu na niewielkie zasoby oraz niską zawartość metali w wydobywanych z niej rud uruchomiono ją ponownie dopiero w roku 1951 – wcześniej uruchomiono te kopalnie, które miały większe złoża rud o lepszej jakości. Wody kopalniane rejonu Nowego Dworu były zanieczyszczane z powierzchni związkami fenolowymi, które przenikały do wyrobisk. Te same czynniki, które zadecydowały o tym, że kopalnię odbudowano tak późno, zadecydowały także o tym, że 1 stycznia 1958 zakończyła ona samodzielny byt i została połączona z Zakładami Górniczymi im. Ludwika Waryńskiego. Do kolejnej fuzji doszło w sierpniu 1967, kiedy to połączono Zakłady Górnicze im. L. Waryńskiego z Zakładami Górniczo-Hutniczymi „Orzeł Biały”, tworząc w ten sposób przedsiębiorstwo, które choć nie prowadzi już działalności górniczej, istnieje nadal i zajmuje się odzyskiwaniem ołowiu ze złomu akumulatorowego.