W kwietniu 1260 roku, Bonifacy współpracował z Ryszardem Kornwalijskim, aby zawrzeć pokój między królem Henrykiem i księciem Edwardem.
Następnie towarzyszył królowej i księciu Edwardowi w Burgos na jego ślubie z Eleonorą Kastylijską i pasowaniu na rycerza. W 1261 roku Bonifacy przewodniczył synodowi kościoła w Lambeth, gdzie zostało opublikowanych szereg przepisów kościelnych, odrzucających wszelkie królewskie ograniczenia sądów kościelnych. Te dekrety zostały wydane bez królewskiego zezwolenia, przez co stały się równoznaczne z kościelnym buntem przeciwko władzy królewskiej, podobnym do opozycji baronów, która rozpoczęła się w 1258 roku.
Podczas drugiej wojny baronów, Bonifacy, jak się wydaje, początkowo stanął po stronę angielskich biskupów przeciwko królowi Henrykowi, ale później wziął stronę monarchy. W 1262 roku udał się do Francji, gdzie ekskomunikował baronów, którzy wystąpili przeciwko władcy. Nie został wezwany do parlamentu w Londynie w styczniu roku 1265, bowiem przebywał za granicą. Po triumfie stronnictwa króla w 1265 roku wrócił do Anglii, przybywając tam w maju 1266.