W końcu lat 40. XX wieku Dżalal Al-e Ahmad wycofał się z działalności politycznej, skupiając się na pracy twórczej i publicystycznej. Napisał wówczas zbiory opowiadań Spotkania oraz Dlaczego cierpimy, ponadto tłumaczył dzieła Fiodora Dostojewskiego, Alberta Camusa i Jeana-Paula Sartre’aM. Abassy, Kultura..., s. 468-469.. Powrócił do polityki na początku kolejnej dekady jako działacz Frontu Narodowego Mohammada Mosaddegha i ponownie wycofał się z czynnej działalności po zamachu stanu w Iranie w 1953. Powrócił do pracy pisarskiej, tworząc powieści społeczno-obyczajowe, poświęcone współczesnym problemom społecznym Iranu, zwłaszcza sytuacji na wsi; niektóre miały wyraźny podtekst polityczny (Historia uli z 1954, Przekleństwo ziemi, Owrazan z 1956, Dyrektor szkoły z 1958, Chleb i pióro z 1961). Pisał prostym, żywym językiem. Był też aktywnym publicystą. Zniechęcony klęską lewicy w 1953, zwrócił się ku politycznemu islamowiM. Axworthy, Revolutionary..., s. 70..