mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 102 na język polski przez Konstantego Piotrowskiego z 1836 roku.
Sonet 102 (MY loue is ſtrengthned though more weake in ſee-) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonety 100–103 mają wspólną tematykę, którą są wariacje poetyckie na temat milczenia, zmierzające do jego wyjaśnienia oraz usprawiedliwienia.
Treść W sonecie tym, podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, kontynuuje tłumaczenie swojego milczenia w ostatnim czasie, argumentując, że nawet śpiew słowika stałby się powszedni i nudny, gdyby taki głos wydawał co drugi ptak i można byłoby go usłyszeć przez całe lato. W dalszej treści sonetu wiosna będąca najpierw symbolem młodości ukochanego, staje się sama przedmiotem opisu. Na koniec podmiot liryczny oświadcza, że milczenie jest jednak najlepszym rozwiązaniem, gdyż ich miłość nie wymaga słownej pochwały. Użyte w treści imię Filomeli nie zawiera odniesienia do mitologii greckiej, a jest jedynie poetyckim określeniem słowika.