thumb|upright=0.5|Herb hrabstwa Piemontu. thumb|upright=0.5|Herb księstwa Achai. Ludwik Sabaudzki-Achajski, (ur. 1364 w Pinerolo, zm. 11 grudnia 1418 w Turynie) – władca Piemontu i tytularny książę Achai.
Życiorys Ludwik, syn Jakuba Sabaudzkiego-Achajskiego (, 1315–1367) i Małgorzaty Beaujeu (, 1346–1402), stał się księciem Achai i hrabią Piemontu w 1402 roku, po śmierci brata Amadeusza, który nie miał męskiego potomka.
Jego polityka była ukierunkowana na przywrócenie pokoju w Piemoncie, targanego przez konfliktami, w które zaangażowani byli członkowie rodziny sabaudzkiej, markizi Monferrato i markizi Saluzzo. Z Teodorem II Monferrato, który stracił Mondovi w 1396, podpisał dziesięcioletni pokój w 1403, w wyniku którego Małgorzata Sabaudzka wyszła za mąż za księcia Paleologa, w tym samym roku, książę Achai ożenił się z Boną Sabaudzką (, 1388–1432), siostrą Amadeusza VIII. Jednak wojna z Monferrato wybuchła już w 1411. Ludwik uniknął oddania Mondovi Teodorowi, osiągając pokój z domem margarabiów z Casale w 1413. Z Amadeuszem VIII podjął, w tym samym czasie, wyprawę przeciwko margrabiemu Ceva, który przysiągł wierność Paleologom.
W 1412 cesarz mianował go namiestnikiem cesarskim Piemontu.