Eugeniusz Błasiak (ur. 25 października 1901 w Żywcu, zm. 17 stycznia 1981 w Chorzowie) – polski chemik technolog.
Życiorys W 1919 ukończył Szkołę Realną w Żywcu. Absolwent Wydziału Chemicznego Politechniki Lwowskiej z 1923. W latach 1924–1925 był zatrudniony w cukrowni Chybie. W latach 1925–1939 pracował w Państwowej Fabryce Związków Azotowych w Chorzowie. Podczas okupacji pracował jako projektant w Towarzystwie Eksploatacji Soli Potasowych we Lwowie, następnie na Uniwersytecie Lwowskim, później w Towarzystwie Handlu Bydłem i ostatecznie jako nauczyciel w Szkole Mechanicznej w miejscowości Ropczyce.
Po wycofaniu się Niemców ze Śląska powrócił do pracy w Zakładach Azotowych w Chorzowie, gdzie był szefem Zakładu Badawczego. Od 1947 wykładał technologię, elektrochemię techniczną i automatyzację na Politechnice Śląskiej. W 1945 uruchomił instalację do produkcji stężonego kwasu azotowego. Ponadto opracował katalityczne metody produkcji m.in. alkoholu metylowego, aldehydu i bezwodnika octowego. W 1951 uzyskał stopień doktora Politechniki Śląskiej. W 1952 wydał książkę Kataliza i katalizatory. W tym samym roku zatrudniony został w Instytucie Syntezy Chemicznej w Chorzowie na stanowisku kierowniczym. W 1953 otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia za osiągnięcia w dziedzinie katalizy przemysłowej.