Don Richard Ashburn (ur. 19 marca 1927, zm. 9 września 1997) – amerykański baseballista, który występował na pozycji środkowozapolowego, sześciokrotny uczestnik Meczu Gwiazd, członek Baseball Hall of Fame.
Kariera zawodnicza Przed rozpoczęciem sezonu 1945 podpisał kontrakt jako wolny agent z Philadelphia Phillies i został przydzielony do zespołu Utica Blue Sox (poziom Class A), z którym zdobył w 1945 mistrzostwo Eastern League, uzyskując najlepszą średnią w zespole (0,311). W 1946 służył w U.S. Army na Alasce. W 1947 powrócił do Blue Sox i ponownie zdobył mistrzostwo ligi. Ustanowił także rekord Eastern League zaliczając 191 odbić w 137 meczach.
W Major League Baseball zadebiutował 20 kwietnia 1948 w meczu przeciwko Boston Braves, w którym zaliczył single'a. Sezon 1948 rozpoczął na pozycji lewozapolowego, jednak po 12 spotkaniach został przesunięty na środkowe zapole. 5 czerwca 1948 w drugim spotkaniu doubleheader z Chicago Cubs zaliczył przynajmniej jedno odbicie w 23 meczach z rzędu, a jego średnia wyniosła wówczas 0,380. W lipcu 1948 był jedynym debiutantem w NL All-Star Team. W meczu rozegranym na Sportsman’s Park w St. Louis, wygranym przez AL All Star Team 5–2, Ashburn zaliczył dwa odbicia i skradł bazę. Sezon zakończył ze średnią 0,333 i 32 skradzionymi bazami (1.