Dynastia z Wesseksu – dynastia anglosaska, której założycielem i pierwszym królem dynastii z Wesseksu był Cerdic, stąd dynastia ta nazywana jest również dynastią Cerdica. Władcy z tej dynastii panowali w kilku królestwach anglosaskich: Wessex w latach 538–878, Essex i Sussex w latach 825–878, w Kent w końcu VIII wieku i w latach 825–860, a także w Mercji w latach 829–830, oraz w zjednoczonej Anglii w latach 878–1066.
Historia
O pierwszych władcach Wesseksu i innych anglosaskich królestw z tej dynastii, a także ich powiązaniach rodzinnych i długości panowania nie wiemy praktycznie niczego do czasów króla Egberta. Świadectwami ich istnienia są liczne monety, kroniki i bardzo rzadkie odwołania w ówczesnych dziełach literackich. Jego potomek Alfred Wielki zjednoczył znajdujące się pod panowaniem różnych dynastii królestwa Anglii Wschodniej, Essexu, Kentu, Mercji, Nortumbrii, Sussexu i Wesseksu, tworząc z nich jedną monarchię o nazwie Anglia. Przedstawiciele dynastii z Wesseksu władali zjednoczoną Anglią od czasów Alfreda do ostatniego z rodu Edwarda Wyznawcy w latach 871–1066. Najstarszy syn Alfreda Wielkiego Edward utwierdził dzieło ojca poprzez podbój terenów znajdujących się pod okupacją wikingów w Mercji, Wschodniej Anglii i Wesseksie.